Black Duck Theatre : “ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ ΚΥΡΙΕ Μ” του Γιάννη Μαργαρίτη από 2 Μαρτίου

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ ΚΥΡΙΕ Μ
Ένα κείμενο του Γιάννη Μαργαρίτη για τον μυστηριώδη συνάδελφό του κύριο Μ.

 

Ο Γιάννης Μαργαρίτης καταγράφει και παρουσιάζει επί σκηνής Black Duck στην Χρήστου Λαδά 9, στην πλατεία Καρύτση την εκ βαθέων εξομολόγηση του κυρίου Μ συναδέλφου του και συνταξιδιώτη του, στο μέγα της ζωής τους ταξίδιον.

Παιδικά χρόνια. Η δεκαετία του 60. Μαθητικά χρόνια.  Τα καλοκαιρινά μπάνια. Η αμερικάνικη βάση. Το θεατρικό μικρόβιο. Δικτατορία. Πολυτεχνείο. Φυλακή. Σπουδές. Θεατρική δημιουργία. Άσπονδοι φίλοι και συνάδελφοι. Περιοδείες στο εξωτερικό και προσωπικές στιγμές.

Για όσους θέλουν να θυμηθούν, για όσους θέλουν να γνωρίσουν, για όσους θέλουν να γελάσουν αλλά και να θυμώσουν με τον κύριο Μ και την υποκειμενική καταγραφή του Γιάννη Μαργαρίτη.

Κάθε Παρασκευή, Σάββατο στις 8.00μμ και κάθε Κυριακή στις 7.00μμ από 2 Μαρτίου

Κείμενο –σκηνοθεσία- ερμηνεία: Γιάννης Μαργαρίτης

Με την αφιλοκερδή συμμετοχή και βοήθεια της Χρυσάνθης Δούζη
Σχεδιασμός αφίσας: Δήμητρα Αποστόλου

Χορηγοί επικοινωνίας: www.artic.gr , www.forfree.gr , www.artandlife.gr www.kalitheasi.gr www.maxmag.gr 


 

Η Συνέντευξη

Με ευκαιρία την παράσταση του Γιάννη Μαργαρίτη «Εκ βαθέων», ο συνθέτης, μουσικός και συνοδοιπόρος από το πολιτικό φοιτητικό κίνημα ,του σκηνοθέτη , Δημήτρης Οικονομάκης, έκανε μαζί του μια συζήτηση – συνέντευξη «εκ βαθέων»

Ο παλιός μου φίλος Γιάννης Μαργαρίτης ανεβάζει το “εκ βαθέων κύριε Μ.” στο Black Duck.
Ο Μ. είναι υπαρκτό πρόσωπο, συμμαθητής μας, σεμνός κι αθόρυβος.
Πάω σπίτι του Γιάννη γιά μιά συζήτηση.
Μπαίνω. Beatles/Hey Jude, στο πικαπ..

Παλιομοδίτης πάντα.

– Ταιριάζει απόλυτα. Αυτό τραγουδούσε ο Μ. στο συγκρότημα του σχολείου. Και λιώναν τα κορίτσια.

Εγώ θα έβαζα το “κορίτσι του φίλου μου”/Λάκης Τζορντανέλι. Γιατί το μόνο κορίτσι που έλιωσε ήταν το κορίτσι του συμμαθητή μας Σ. Πω πω σκάνδαλο!

– Αθώοι ρομαντικοί έρωτες. Πάντως μετά το σκάνδαλο ο Μ. εγκατέλειψε το τραγούδι κι ερωτεύτηκε το θέατρο. Αφορμή η συμμετοχή του στο ανέβασμα του “Κοριολανού”. Τι μαγεία! Θυμάσαι.

Οχι δα και συμμετοχή. Κομπάρσος. Τον στρατιώτη έκανε.

– Λεπτομέρειες. Μυήθηκε κι από κομπάρσος προήχθη σε συγγραφέα και σκηνοθέτη. Θριαμβευτικό ανέβασμα του “Γιατί” – δικό του έργο- και του “Βυσσινόκηπου”. Επαιζες και σύ τον Τροφίμωφ…

Ειναι κάτι που προσπαθώ να ξεχάσω…

Ο Γιάννης σηκώνεται και αλλάζει δίσκο στο πικαπ. Try a little tenderness/ Otis Redding.

Παίρνει το ονειροπόλο ύφος πάλι. Υποθέτω ότι αναπολεί τα πάρτυ και τα κορίτσια που του ξέφυγαν.

Κι ύστερα ήρθε ο αγώνας. Κάτω η χούντα κι ο Μ. έμπλεξε με τους μαοϊκούς. Και μας έμπλεξε κι εμάς. Περιπέτεια, δε λέω, γίναμε φαντομάδες αλλά αυτόν τον πιάσανε κι έφαγε ξύλο μπόλικο.

Θάχει ιστορίες να λεει στα παιδιά του.

Μεταπολίτευση, ο λαός στους δρόμους άλλαξαν κι οι μουσικές, Ριζίτικα.. είμαστε δυό, είμαστε τρεις.

  • Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Το κόμμα δεν αγαπάει το θέατρο. Κι ο φίλος μας αντιδρά. Σύγκρουση. Και ξέρεις…μιά ρωγμή φτάνει. Κι έπειτα αρχίζεις να σκέπτεσαι, να κρίνεις. Πιό σκληρό απ΄ότι φαίνεται. Να γκρεμίσεις τους θεούς σου, τα πορτραίτα, τις βεβαιότητες. Και πάνω στη μοναξιά να χτίσεις πάλι. Loosing my religion/ REM .

Προτρέχεις, αυτό βγήκε το ’91. Και δε μου λες…γιά τον Μ. μιλάς ή γιά τον εαυτό σου;

  • Δεν θυμάμαι πότε βγήκε, μπορεί να έκανα ακρόαση στο μέλλον. Ωφειλε να βγεί όταν το είχαμε ανάγκη. Και μιλάω γιά όλους, τον Μ., εμένα, εσένα…Και δεν ήταν μόνο η αποκαθήλωση των τοτέμ αλλά και οι παρέες. Με πόση εχθρότητα αντιμετώπιζαν τον αιρετικό, τον αποστάτη.

 Άνοιγε όμως ένα καινούργιο παράθυρο στον κόσμο…Ποιές μουσικές άκουγε τώρα ο Μ. ως αποστάτης;

  • Α, έγινε σούπερ ροκ διανοούμενος. Zappa/inca roads. Πολλή τρέλλα αλλά τρέλλα άρτια. Με γνώση, με σκέψη, με τεχνη και τεχνική. Δημιουργικά ασεβής. Σαν το θέατρο που αγαπούσε…Εμένα βέβαια μου άρεσε κι ο Sting, ευγενής ροκάς, καλλίφωνος ρομαντικός…

Πολύ φλώρος γιά τα γούστα μου. Εκανε κι αυτά του Dowland τελευταία, ξενέρωτα…

  • Καταπληκτικά… αρχίζω ν’ ανησυχώ γιά το γούστο σου. Αλλά πίσω στο θέατρο. Ο Μ. έγραφε, σκηνοθετούσε, έστηνε θιάσους. Κι αντί γιά τις απαντήσεις που περίμενε, εύρισκε ερωτήσεις, καινούργιες, απρόσμενες, ενοχλητικές…Αλλά αυτός εκεί! Πείσμων.

Μα αυτό δεν κάνει η τέχνη; Μας ενοχλεί, μας ταρακουνάει…με στυλ βέβαια! Αλλά ας γυρίσουμε στα πολιτικοκοινωνικά. Είμαστε στο ’90 και το τείχος πέφτει. Καλά, εμείς κατεβάσαμε ένα κινέζικο πορτραίτο αλλά σκέψου αυτούς, τους πολλούς και παλιούς αριστερούς διαφόρων αποχρώσεων, που έβλεπαν τον κόσμο τους στα συντρίμμια.

  • Πικράθηκαν αλλά ήταν αργά πιά γιά να αλλάξουν σκέψη. Βλέπεις εμείς φύγαμε νωρίς. Άλλο να είσαι 25 κι άλλο 40φεύγα. Και 50, 60, 70…Οι πιό ταγμένοι απόφυγαν την αυτοκριτική, πονάει πολύ. Περίμεναν υπομονετικά και να που σήμερα παίρνουν την εκδίκηση τους. Με μιά κιτς αλαζονεία βέβαια αλλά αισθάνονται δικαιωμένοι…Μελαγχολία.

Πολιτικολογείς μου φαίνεται…

  • Απλώς παρατηρώ. Αλλά πίσω στον Μ. Μετά το ’90 χώθηκε στις μουσικές της ECM. Jarrett, Gismonti, Towner, Bley…Πολύ ατμόσφαιρα, ήχοι παράξενοι, χρώματα, μελωδίες στο περίπου…Αισθαντική απροδιοριστία. Αλλά και Peter Brook, Grotowski, Mnouchkine, Schaubuhne. Καινούργιος κόσμος. Μυστικιστικός. Επιθετικός. Ποιητικός.

Ήταν κι η εποχή. Αισιόδοξη και ομιχλώδης. Χωρίς την αυτοκρατορία των σοβιέτ. Οι πρώτοι μετανάστες Αλβανοί με τα φτηνα μεροκάματα, το πασόκ της αφθονίας, η ευρωπαϊκή αναβάθμιση…

  • Ο Μ. γκρίνιαζε.Έλεγε ότι αυτή η επίπλαστη ευδαιμονία οδηγούσε στην ελαφρότητα, στην επιπολαιότητα. Στην αποθέωση του κιτς. Και δεν είχε άδικο. Θυμάσαι τα γεμάτα μαγαζιά της παραλιακής, καθημερνές και σχόλες, τα πλήθη που αποθέωναν τον Πανταζή, τον Καρβέλα. Τον θρίαμβο της Ρούλας, τα show της Βίσση και της Βανδή…Οι επιθεωρήσεις στην Αλεξάνδρας και στο Δελφινάριο. Κι ο Μ., κι όχι μόνο αυτός βέβαια, να παλεύει ενάντια σ’ ένα τόσο δυνατό ρεύμα.

Και γιατί γκρίνιαζε; Αυτή είναι η δουλειά του καλλιτέχνη, στο θέατρο, στη μουσική παντού. Επιλέγεις και παλεύεις…

  • Εντάξει, αλλά δεν παύεις να αισθάνεσαι κι αδύνατος κάποιες φορές. Μου έλεγε ο Μ. ότι μερικές φορές ονειρευόταν τις χολυγουντιανές δόξες και τα κόκκινα χαλιά. “Σκέψου ρε Γιάννη να μού διναν το Οσκαρ…έ ρε γλέντια”. “ Αφού δεν κάνεις κινηματογράφο” του απαντούσα…” Εντάξει…λέμε τώρα!”. Έπειτα σοβαρευόταν και μου ανέλυε το επόμενο θεατρικό σχέδιο…Με κουραστικές λεπτομέρειες.

Εγώ πιστεύω πάντως ότι και το να κάνεις, έστω κιτς, επιτυχίες δεν είναι και τόσο απλό. Θέλει το ταλέντο του. Θυμάμαι τον Φοίβο που έγραφε εκείνα τα σουρεαλιστικά..“Θα μελαγχολήσω” ή “αυτό το κάτι που θέλω” με την Γαρμπή. Σούπερ χίτς και η Καιτούλα, ντρέπομαι που το λέω, μου άρεσε πολύ…

  • Απαράδεκτος. Μην σε ακούσει ο Μ., θα σου κόψει την καλημέρα. Κι ο συμμαθητής μας ο Χαριτοδιπλωμένος έκανε χιτάκια… “ πάμε για τρέλλες στις Σευχέλες”, αλλά απ’ ότι θυμάμαι τον σνόμπαρες και δεν τον ήθελες στο συγκρότημα…Με τον φίλο μας τον Λύρα έπαιζες που έκανε την φιγούρα του αλλά…τάχωνε! Κι ακόμα τα χώνει διεθνώς.

Παλιές ιστορίες. Εγώ ήμουν σκληρός ροκάς και στη συνέχεια τζαζοκλασικοκάτι. Σκληρός αλλά με τις αδυναμίες μου

  • Εγώ σε συγχωρώ, ο Μ.; μμμμμ!

Ας επανέλθουμε. Η περίοδος της αφθονίας και του “κιτς” όπως είπε, δυσαρέστησαν τον φίλο μας. Τώρα που προσγειωθήκαμε και κοπήκαν οι Πανταζήδες και τα κυριλέ σκυλάδικα , είναι καλύτερα; Όταν οι καταστάσεις δυσκολεύουν και η κοινωνία βγαίνει από τον λήθαργο, η τέχνη, όπως την εννοεί ο Μ., ευνοείται; Είναι αισιόδοξος;

  • Αισιόδοξος είναι ούτως ή άλλως. Αυτό απαιτεί η καλλιτεχνική φύση ακόμα κι αν το έργο είναι απαισιόδοξο…Αλλά δεν θεωρεί ότι η κοινωνία έχει βγεί από τον λήθαργο. Έχει βγεί από εκείνο τον λήθαργο γιά να μπεί σε έναν άλλο. Χειρότερο ίσως, γιατί μαζί με το κίτς έχουμε και τον ανορθολογισμό. Ο θρίαμβος της ανοησίας. Αλλά κοινωνία είναι αυτή, δεν θα της κρατήσουμε μούτρα. Απλώς, ως συνήθως, είμαστε λιγάκι στο περιθώριο.

Τώρα, αυτά είναι δικές σου ιδέες ή του Μ.;

  • Καμμιά φορά μπερδεύω τους ρόλους. Τον υποδύομαι βλέπεις. Κι άντε να ξεχωρίσεις ποιός είναι ποιός…

Τώρα τι μουσικές ακούει; Δεν ρωτάω γιά σένα γιατί είσαι πολύ ποπ γιά τα γούστα μου. Άκου Sting!

  • Το προσπερνάω. Ακούει κάτι περίεργα μίνιμαλ…Arvo Part, Steve Reich. Και βέβαια

Εσύ τι ακούς;

Mahler, Shostakovich και τέτοια. Πάω και σε πολλές συναυλίες στα μέγαρα. Ο σωστός τόπος γιά να φοράω το κοστούμι μου.

  • Γέρασες.

Καληνύχτα και σε σένα.

Μια τελευταία ερώτηση. Πιστεύεις ότι ένα έργο με την ζωή και τις σκέψεις του Μ. ενδιαφέρει κανένα;

  • Μάλλον όχι.

Αυτό υπέθεσα κι εγώ. Καλή επιτυχία.

Black Duck Multiplarte –Ντόρα Ρίζου

Cafe-Bar-Restaurant-Gallery
Χρήστου Λαδά 9α
210 3234760
www.blackduck.gr / info@blackduck.gr